Κάτι άλλαζε στο μπάσκετ ή η εποχή του Γιατζόγλου.

Βρισκόμαστε τέλος της δεκαετίας του 70, αρχές της δεκαετίας του '80 όταν εγώ πήγαινα Λύκειο. Στην περιοχή που ζούσα ήταν διαμορφωμένη μια περίεργη, πρωτόγνωρη θα έλεγα κατάσταση. Από την μια πλευρά υπήρχαν τα γήπεδα του ερασιτέχνη ολυμπιακού. Και λέω γήπεδα γιατί ναι κάποτε υπήρξε και εποχή που το γηπεδάκι το μικρό (αυτό δίπλα στο μεγάλο) είχε μπασκέτες και λειτουργούσε κανονικά. Από την άλλη πλευρά και σε κοντινή θα έλεγα απόσταση για την περιοχή υπήρχε το γήπεδο του Πορφύρα (ελεύθερο τότε από καγκελόπορτα και συρματοπλέγματα), και παραδίπλα το γήπεδο του Φοίνικα. Ακριβώς από πάνω υπήρχε ένα σχολείο (μπασκετική δύναμη της εποχής) που άκουγε στο όνομα Μικτό Καλλιπόλεως. Στο σημείο αυτό να κάνω μια παρένθεση και να πω πως το σχολείο αυτό λέγονταν Μικτό Καλλιπόλεως πριν ακόμα από την επίσημη μικτοποίηση των σχολείων γιατί στέγαζε το αρρένων το πρωί και το θηλέων το απόγευμα και αντιστρόφως, αντίθετα από τα υπόλοιπα σχολεία του πειραιά που ήταν αμιγή αρρένων ή θηλέων έστω και αν στεγάζονταν στο ίδιο κτήριο. Περνώντας το Μικτό Καλλιπόλεως κατέβαινες στο συγκρότημα του Βρυώνη (το παλιό Δεύτερο) μετέπειτα πρώτο και έκτο. Στο συγκρότημα αυτό υπήρχε και άλλο ένα γήπεδο μπάσκετ το οποίο είχε κάτι το μοναδικό για την εποχή αλλά και για τα σημερινά δεδομένα ακόμα. Το γήπεδο μπάσκετ που διέθετε ήταν κλειστό. Λαμβάνοντας υπόψη τα γηπεδικά δεδομένα της εποχής, ειδικά για το μπάσκετ, πόσες ευκαιρίες είχε ένας μαθητής γυμνασίου ή λυκείου να παίζει σε κλειστό γήπεδο; Σε όλα τα παραπάνω δε πρέπει να προσθέσουμε τις μπασκέτες που υπήρχαν μεμονομένα στην Πλαζ της Φρεαττύδας, στην πλαζ Βοτσαλάκια, στον Προφήτη Ηλία έξω από το Μπόουλινγκ σέντερ και σε πολλά άλλα σημεία που πιθανότατα ξεχνάω τώρα. Η διαμόρφωση αυτού του μπασκετικού χάρτη ήταν που μας έκανε όλους τότε να ασχοληθούμε με το μπάσκετ; Οι φίλοι που ο ένας παρέσερνε τον άλλο; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι λίγο δύσκολο να δοθεί. Ξαφνικά μια γενιά ολόκληρη σταμάτησε να ασχολείται με το λαϊκότερο των αθλημάτων το ποδόσφαιρο και άρχιζε να χτυάει με μανία την βαριά μπάλα του μπάσκετ. Μερικοί γράφτηκαν σε σωματεία, οι περισσότεροι όμως έπαιζαν μπάσκετ όπου έβρισκαν. Στα διαλείμματα ανάμεσα στα μαθήματα, μετά το σχολείο, τα απόγευματα, τα Σαββατοκύριακα, στις αργίες κ.ο.κ. Η πρώτη μορφή που άρχισε να αποτυπώνεται στο μυαλό μας ήταν βέβαια ο Στηβ Γιατζόγλου. Αυτός ο ξανθός ελληνοαμερικάνος που ξαφνικά φτάνει στον Πειραιά μιλάει σπαστά Ελληνικά και παίζει μπάσκετ με αυτό τον γνωστό χορευτικό ρυθμό και που το 1979 φτάνει με τον Ολυμπιακό στους final six του Κυπέλου πρωταθλητριών Ευρώπης. Άλλα ονόματα που παίζουν στο μυαλό μας είναι ο Γιώργος ο Καστρινάκης επίσης ελληνοαμερικάνος ο πρώτος που θυμάμαι να είδα να καρφώνει στην ελλάδα με χαρακτηριστική άνεση, ο Δημήτρης ο Κοκκολάκης, από τους πιο ψηλούς έλληνες, ο Παύλος Διάκουλας, ο Ράμμος, ο Γκαρώνης, ο Μελίνι και ο προπονητής τότε ο Μουρούζης. Τον Γκαρώνη έτυχε να τον έχω λίγο αργότερα προπονητή στον Πορφύρα. Όλα αυτά έδειχναν λοιπόν ότι το πράγμα κάπου πήγαινε και κάπου θα έβγαζε. Κάτι επιτυχίες στο Κύπελλο Κόρατζ αρχικά, κάτι σε Βαλκανικούς και Μεσογειακούς, κάτι υπήρχε στον ορίζοντα. Και αυτός ο ορίζοντας έγραψε ένα όνομα άγνωστο στην αρχή, το δημοφιλέστερο δε όλων στη συνέχεια. Αυτό του Νίκου Γκάλη. Αυτός ο πυγμάχος καλαθοσφαιριστής που έχει την ικανότητα να περπατάει στον αέρα εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη. Τα υπόλοιπα για τους περισσότερους είναι γνωστά. Το μπάσκετ σπάει πλέον την αφάνεια και γίνεται πανελληνίως έστω και για λίγο το δημοφιλέστερο άθλημα. Δεν θα συνεχίσω περιγράφοντας το μετά γιατί είναι γνωστό. Αυτό που με ενδιέφερε ήταν το πριν και η όλη ατμόσφαιρα που υπήρχε τουλάχιστον στον Πειραιά. Αυτή η αίσθηση που υπάρχει λίγο πριν την βροχή, του ουρανού του φορτωμένου από σύνεφα, τη μυρωδιά της ατμόσφαιρας, τον ιονισμό που κυριαρχεί. Έτσι μπορώ να περιγράψω και εγώ αυτή την αίσθηση που όλοι νιώθαμε ότι υπήρχε τότε.